Muziekterrorist

Soms heb je dagenlang een liedje in je hoofd. Dat kan leuk zijn, maar ook een soort innerlijke foltering. Zo heb ik op de middelbare school jarenlang met vlagen ‘Ik lig op m’n kussen stil te dromen’ van Hepie en Hepie in mijn hoofd gehad. Vreselijk, nasaal gezongen nummer, ik werd er helemaal ellendig van. Die arme nichtjes heetten trouwens echt allebei Hepie; Hepie Hiemstra en Hepie Postma. De afgelopen dagen gingen Barney en ik logeren bij mijn oom en tante. Barney kreeg direct een paar liefdevolle bijnamen: Fluffy, Miss Barney, Mevrouwtje Paddington. Zelf deden die namen me denken aan Beertje Colargol, beertje dat kan zingen, tralalala mi fa sol, ik ben Beertje Colargol. Je voelt ‘m al, ik krijg dat ellendig liedje niet meer uit mijn hoofd. Ik zet wanhopige de tegenaanval in door hardop nummers te zingen die soms ook blijven plakken, maar vooralsnog zonder resultaat. Het is gewoon de schuld van die stomme Barney. Zodra ik haar zie begint dat beertje te zingen. Mijn hele innerlijke rust wordt verstoord, zelfs als ik mediteer blèrt dat beertje door. Echt waar, als liedjes in je pink zouden zitten, zou ik m afsnijden. Als mensen dan zouden vragen waarom ik geen pink heb, weet ik zeker dat ze zouden meeleven als je uitlegt dat Beertje Collargal maar bleef uitzenden vanuit die pink. Ze zouden mij dan hun afgesneden lichaamsdelen tonen en treurig vertellen welke liedje ze tot deze daad heeft gedwongen. Ik twijfel of ik vind dat
schrijvers en zangers van deze nummers gecanceld en zelfs berecht moeten worden. Een aantekening op hun grafzerk zou wel eerlijk zijn; Hier rust een muziek terrorist.