Andy

Na een vakantie kom ik altijd vol goede voornemens terug. Dus na vier dagen Domburg had ik Barney zo vrolijk over het strand zien rennen, dat ik besloot om haar op te geven om mee te gaan met Andy. Andy heeft een geweldig Schots accent en neemt onder andere Bruno, de lover van Barney, en wat andere honden mee naar het strand en het bos. Andy kwam dus samen met Bruno Barney ophalen en vrolijk reden ze weg in zijn mooie bus. Barney mocht voorin, dus die was helemaal blij. Na anderhalf uur belde Andy in paniek op. “Het is niet zo dat Barney kwijt is, maar ze is uit haar tuigje ontsnapt en nu krijg ik haar niet meer te pakken. Ik heb 20 minuten al van alles geprobeerd, maar ze blijft wegrennen”. Ik zag die wat gezette Andy al achter Barney aanrennen. Ze vindt achterna gezeten worden en dan wegrennen het allerleukste wat er is, dus ik had ineens concurrentie van Andy als lievelingsmens van Barney. Ik vond het vrij grappig en we spraken af dat ik naar het bos zou komen om Barney op te halen. Twee minuten later belde hij weer. Toen hij op de grond was gaan liggen en deed alsof hij dood was, was Barney hem toch komen redden en zo kon ze lekker de rest van de wandeling in een draagzak op de gezellige Schotse buik van Andy hangen. Eenmaal thuis begreep ik pas dat ze doodsbang was geweest voor de andere honden en in totale paniek zichzelf uit het tuigje had gewurmd om veilige afstand te houden van de groep. Heel effectief, maar ook intens zielig. Of dapper misschien wel. Ik ga mijn andere goede voornemens maar eens wat beter overdenken. Maar ik eindig toch met een oproep om vooral nu wat nieuwe dingen te proberen, het is lekker weer en dan voelt alles lichter en makkelijker. Want als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg.