Kraak

Sinds mijn zusje als vier jarig meisje een gitaar vond bij de kraak, zoals wij het grofvuil
noemden, heb ik een voorliefde voor neuzen tussen afgedankte spulletjes van andere
mensen. Het is erfelijk denk ik, want ik kan me herinneren dat mijn moeder mijn opa
naar buiten stuurde om zo ongezien mogelijk een bijzettafeltje weg te halen bij de kraak.
Je kunt er echt mooie dingen vinden en het heeft een ander voordeel: Als je de spullen
zat bent, zet je het gewoon weer terug. Het was toch al nooit echt van jou. Vandaag zag
ik een vrouw een prachtig ovaal walnotenhouten tafeltje op haar fiets laden. Dus ik zei
vriendelijk: Prachtig! Wat een geluk dat je die hebt gevonden, en voelde de bonbons al
in mijn zak branden. Tot mijn grote schrik begon ze toen met een hele rare hoge stem
tegen me te praten. Toen ik mijn eerste verwarring te boven was, kon ik pas weer
luisteren -ik heb echt iets raars met mensen die een gekke stem hebben- en viel toen
midden in een verhaal over dat het tafeltje voor haar kleuterklas was en dat het precies
bla bla ergens paste. Wat ik vooral hoorde was kleuterklas en pas toen begreep ik dat ze
tegen mij in haar kleuterstem aan het praten was. Met een andere stem tegen kinderen
praten heb ik altijd een beetje gewantrouwd, maar als je er niet meer mee kunt stoppen
lijkt het me een ziekte. En het stoorde me trouwens ook dat ze zich leek te excuseren
voor het meenemen van andermans troep. ‘Nee, het is niet voor mij, maar voor mijn
kleuterklas’. Nou en? Hartstikke leuk juist, en duurzaam. Mooi dat ik haar geen bonbon
ging geven. Dat was ook niet mogelijk want ze wilde zich zo snel mogelijk uit te voeten
maken met haar tafeltje. Toch jammer, het had bij ons ook leuk gestaan.