Alaaf

Mijn zusje is een echte Brabander en viert dus haar hele leven al carnaval. Het gekke is
dat ik geen echte Brabander ben of ben geworden. Ik kwam er pas wonen na de
kleuterschool. Zo’n achterstand haal je nooit meer in. Uiteraard heb ik wel carnaval
gevierd, mijn eerste vriendje was zelfs een Stokpaardje in het gevolg van de Prins, maar
de echte vibe heb ik toch nooit helemaal te pakken gekregen. Mijn Brabantse familie
klaagt steen en been over de toegenomen drukte en de hoeveelheid mensen van boven
de rivieren die hun feestje verpesten omdat ze er niks van begrijpen. Een beetje zoals
Amsterdammers klagen over de toeristen, of zoals sommige mensen aankijken tegen
immigranten. Maar lieve Brabanders, wat moeten al die mensen van boven de rivieren
in godsnaam anders doen in de koude, sombere februari maand dan meeliften op een
gezellig feest dat alle winterdepressies uitwist en je helemaal laat opbloeien in
feestvreugde zonder rangen of standen? Toch denk ik wel een oplossing te weten.
Boven de rivieren moeten we gewoon ook gaan investeren in een mooi winterfeest. Ik
denk aan zoiets groots opgezet als de Bierfeste in München, maar dan ergens in Het
Gooi. Daar is veel weiland en die mensen verdienen ook wel eens wat overlast. Ik stel
voor dat we dit feest voor februari-dippers uit het Noorden laten organiseren door de
minister van Immigratie, gewoon om te laten zien dat er ook successen te vieren zijn. En
pak het dan lekker ordinair aan, want er zijn nog helemaal geen tradities. Dus hier mag
je wel gewoon in een bananenpak komen, of als travestiet en kan er après-ski muziek
gedraaid worden. Laat die Brabanders met hun bloedworst en krakers waar je tekst
nooit van kent lekker in Brabant. Iedereen blij. En mochten ze naar de suffe Gooise
Bierfeste willen komen, dan zijn ze meer dan welkom. Alaaf.