Koptelefoon

Recent kocht ik een paar geweldige nieuwe vinyl albums. Mijn leventje thuis heeft nu
een heerlijke soundtrack en dat filmische gevoel slaat over op mijn humeur en plannen.
Zouden al die mensen die met een koptelefoon op lopen, ook het gevoel hebben dat ze
in hun eigen film de hoofdrol spelen? Niemand ziet die film verder, maar zij zelf wel en
dat geeft een goed gevoel. Dan zitten ze achter hun laptop in de Coffee Company met
hun koptelefoon en een lekker muziekje en denken, wow, kijk mij, ik stuur nu een hele
vette e-mail. Woesh. Het heeft wat weg van kinderen die bij verstoppertje spelen hun
ogen dichtdoen, want dan kun je ze niet vinden. Deze mensen houden hun oren dicht,
want dan voelen ze onzichtbaar. Dan kunnen ze lekker alleen in hun eigen film gave
dingen doen. Het maakt ze in het echte leven Non Playable Characters, en dat is best
treurig. Er doen daardoor te weinig players mee in de game, die in de openbare ruimte
wordt gespeeld. Je kunt geen grapjes tegen deze mensen maken, ze niks vragen, en gek
genoeg ook geen oogcontact met ze maken. Misschien moet ik ze eens gaan
interviewen om hun filmwereld te begrijpen. Hallo mens, waar luister je naar? Dan zegt
dat mens, een podcast. Godsamme.