Barney is nu vijf maanden oud en nog steeds een blij ei. Ze rent op alles en iedereen af,
vindt alles geweldig. En toch ze is ook bange poeperd. Ze is bang voor de meeste andere
honden, ook als ze kleiner zijn dan zij. Ze heeft een speciale angst antenne voor de twee
hondjes van de buren, die al eens aan me zijn voorgesteld als de kanonskogels en als
de cowboys. Of je angstig van aard bent, schijnt iets te zijn dat in je hersens is
aangelegd. Dit betekent dat angstige mensen moeten leren omgaan met hun angst.
Grappig genoeg betekent dit ook dat juist deze mensen vaak heel moedig zijn als het
erop aan komt. Ze kennen het gevoel van angst al, en kunnen zich ertoe verhouden. En
de durfal laat zich juist intimideren door zijn eigen angst in tijden van vette stress.
Behalve James Bond natuurlijk. En Mega Mindy. Dat brengt me op het punt dat ik wil
maken. Hoe kan het toch dat vrouwen en mannen qua moed in mijn ogen vrij
gelijkwaardig zijn, maar dat in het geval van kleine tegenvallers, zoals een griepje, een
kleine blessure, mannen jammerend in een hoekje neervallen? Met geen enkele gêne of
zelfspot? Mind over matter mannen. Kom op. Be brave. Be Barney.
Barney en de bloemetjes