Vandaag werd ik wakker met een missie. Ik ging de buurt wat verblijden. Maar om anderen te amuseren, moet je eerst jezelf amuseren, zegt mijn vader. Dus ik belde na vijf maanden onder een steen gekropen te zijn, weer eens naar de kapper. Alles zat mee en er was meteen plek die middag. Alsof ik met een baby op stap ging, toog ik bepakt en bezakt met Barney-spulletjes naar Anja en Raymond, ook wel bekend als ‘de kapper’. Anja en Raymond verdienen allebei een prijs, want als je het drie uur lang leuk blijft vinden dat een nieuwsgierige puppy achter je kont aanloopt, ben je bijna buitenaards geduldig en lief. Ik had twee boodschapjes te doen op de Albert Cuyp en zag direct een window of opportunity om de buurt te verblijden. Met mijn haar vol plakjes zilverpapier en klemmetjes om te zorgen dat die plakjes niet over mijn ogen vielen, liep ik met Barney naar buiten voor een kleine break. Met een vette glimlach op mijn gezicht probeerde ik iedereen recht in de ogen te kijken, om ze laten zien en voelen dat ze prima om me mochten lachen. Sommige vrouwen keken met zusterlijk aan lachten breed terug. Sommige vrouwen schaamden zich zó voor mij, dat ze me niet durfden aan te kijken en deden alsof ze me niet gezien hadden. Er waren heel wat mannen die nog nooit in een dames kapsalon zijn geweest, want die keken me nieuwsgierig aan en dachten duidelijk ‘asjemenou?’. Er waren natuurlijk ook heel wat grapjassen die opmerkingen maakten, waarbij de toerist die me aanhield en vroeg ‘Are you trying to communicate with Mars?’ een goede representatie was van het niveau van de grappen. Mijn persoonlijk favoriet was het moment dat ik N&N stoffen binnenliep op de Albert Cuyp. Ik passeerde een zwarte vrouw die vrolijk naar me riep ‘Jij lijkt echt op mij”. Baldadig riep ik terug dat mij dat ook al was opgevallen. ‘Ook overal schijt aan’, zwaaide ze nog. Daar had ze het dus helemaal mis. Ik heb juist helemaal geen schijt aan alles, ik was op een missie. Een geslaagde, mag ik wel zeggen.
Barney en de bloemetjes