Paarse bontjas

Vanochtend liep ik vroeg naar Albert Heijn. Dit keer voor schuursponsjes die dringend op waren. Om vijf over acht stond bij het hotel waar Oekraïners huizen al een grand lady buiten in een paarse bontjas, met een dunne sigaar. Al helemaal in de verf, terwijl ik als Hollandse slons nog niet eens mijn haar had gekamd. Ik had Barney niet bij me, dus ze keek helemaal niet vriendelijk of vertederd, maar onvervalst uitdagend en diep ongelukkig. Wat moet er allemaal spelen in haar leven, in haar familie, bij haar vrienden? Wat moet je een veerkracht hebben om jezelf na een donkere nacht uit bed te slepen, op te doffen, in de ochtendzon je paarse bontjas aan te trekken en de dag te beginnen met een sigaartje. Misschien is de bontjas van haar moeder, of van een vriendin. Toch jammer dat Barney er niet bij was, die lijkt mensen soms echt op te fleuren, maar ik had zelf even moeite met rechtdoor lopen en Barney is geen hulphond maar een blij springerig ei. Schuursponsjes dus. In de logistiek is het een soort heilige graal om spullen JIT, Just In Time, aan te laten komen. Dan hoef je nauwelijks voorraad aan te houden en dat scheelt natuurlijk in de kosten. In het normale leven heet dat Op Het Nippertje en voelt dat helemaal niet slim en is het zeker ook niet kostenbesparend. Tenzij je een neurose hebt een enorme voorraden aan te leggen van volumineuze spullen, dan heb je misschien wat extra dure vierkant meters nodig. Ik vind het eigenlijk fijn als de voorraad thuis op orde is, maar soms stagneert dat even. Dus toen ik de vrouw in de paarse bontjas zag, besloot dat ik mijn eigen paarse bontjas ook weer eens uit de kast moet trekken en kocht meteen van alles dat ik nodig had twee stuks. Op de terugweg was de vrouw natuurlijk alweer naar binnen. Waarschijnlijk het nieuws aan het volgen. Zodat ze beter weet wat ze kan verwachten als ze een belletje krijgt. Dan is een beetje wankel lopen en op weg zijn naar een blij ei toch wel andere koek.