Jarig

Vandaag is Barney jarig. Om het te vieren, deden we wat we altijd doen, in de ochtend een wandelingetje maken. Ik probeer dat steevast in mijn pyjamabroek te doen, want dat maakt andere mensen ongemakkelijk en dat vind ik nou eenmaal vermakelijk. Heel vreemd ook, dat ongemak bij een gestreepte pyjamabroek. Alleen maar omdat het niet hóórt. Er kroop net een zwerver uit een bootje, met een goed gevulde plastic zak met statiegeld blikjes. Ik heb bij de ochtendwandeling nooit mijn lenzen in, dus eigenlijk bedacht ik me pas later dat het een zwerver was. Daarna gingen we naar het kleinste parkje van Amsterdam en mocht Barney snoepjes zoeken die ik voor haar verstop. Ze doet dan altijd heel overdreven haar best, als een gek snuffelen, terwijl ze echt wel ziet waar ik die snoepjes gooi. In dat parkje ligt de laatste twee weken op het achterste bankje de zwerver die ik ken van Albert Heijn. Hij schrijft onbegrijpelijke columns voor de daklozenkrant, wat ons collega’s maakt. Het voelt toch fijner als er iemand uit je vakgebied op een bank ligt te slapen, dan wanneer het iemand van buiten je bubbel is. Soms is hij al wakker en ligt hij lekker op z’n iPad te kijken. Hij heeft het klaarblijkelijk erg goed voor elkaar. Als hij Nederlands zou spreken zou hij vast elke ochtend zingen wat Doris zong (je weet wel van die twee motten in m’n oude jas): ‘mijn vrijheid is mijn kapitaal, de blauwe lucht betaalt de rente.’  
Lieve, schattige, knuffelige, vrolijke, speelse, Barney,  
Happy birthday en hip hip huray.  
En als je niet vlug afblijft van mijn lievelingspennen, zooltjes in mijn schoenen, leesbrillen, boodschappenlijsten, lunch en boeken,  
Dan eindig je met kerst als saté.