Kamerik

Vandaag is het 31 augustus, het voelt een beetje als een niet bestaande dag. Had augustus vroeger niet gewoon 30 dagen? Barney en ik vertrokken met een zonnetje richting Kamerik. Kamerik, ik had er tot voor kort nog nooit van gehoord. Het bestaat dus wel, er staan wat huizen en een kerk. Maar het lijkt alsof er niemand woont of leeft. Het is daar schoon, keurig en stil. En daar ben ik blij om, want op de weg naar Kamerik rijd je langs heel veel woedende boeren. Ik werd er gewoon bang van, zoveel dreigende leuzen zag ik langs de weg, op de akkers en in het veld. Aan elke paal agressief wapperende Franse vlaggen. Ik kreeg sterk de indruk dat de boeren ook echt boos op mij persoonlijk waren, omdat ik verkeerd gestemd heb, denk ik. Wat best gek is, want ik kan me niet met zekerheid herinneren wat ik uiteindelijk heb gestemd. Ik werd de hele weg naar Kamerik uitgejouwd, en ik begon me er echt ellendig onder te voelen. Gelukkig leek het in Kamerik veilig, ik zag maar één meneer fietsen en die zag er niet uit als een boer en groette me vriendelijk. In het dorpje kun je trouwens nergens koffiedrinken, en dat is maar beter ook, want anders zou ik bang zijn dat een boer gif in mijn koffie doet waar ik dan weer Parkinson van krijg. Je kunt er wel gratis parkeren, dat kalmeerde me enigszins. Op de terugweg werd ik zelf ook boos, want even los van mijn aversie tegen intensieve veehouderij en mijn verbazing over dat wij als land met zó weinig vierkante meter per mens, toch de grootste vleesexporteur ter wereld zijn, denk ik dat zoveel boosheid slecht voor ons is. Het kruipt onder je huid en gaat daar zitten etteren. Misschien moeten we de boeren mee laten doen aan een speciale editie van “Ik vertrek” in een mix met “Boer zoekt vrouw”. Dan kunnen die grote boeren met hun grote stallen vol varkens, kippen of koeien lekker in een iets fijner klimaat hun bedrijf voortzetten en komt er tenminste iets gelukkigs voort uit deze impasse, zoals kwalitatief goede programma’s op televisie. Volgende keer als ik naar de dierenarts ga, kies er eentje in de Betuwe, daar hebben ze gewoon vriendelijke fruitboeren.