Onkruid

Deze tekst kan luie mensen propaganda bevatten. 

Onze kade tuintjes hebben last van onkruid. En daar houden wij mensen niet van, van onkruid. Terwijl onkruid een sprookje is. Een fata morgana. Het bestaat niet. Onkruid is gewoon een plant op de verkeerde plek. Een plant die zijn plek met veel bombarie opeist en de aanval opent op ons mensen, met onze beperkte ideeën. Terwijl wij slapen kruipen ze naar ons toe, om ons te overwoekeren. Lang nadat de mensen er niet meer zijn, zal het onkruid onze gebouwen innemen, onze graven overwoekeren en langs onze lantaarnpalen en fabrieken zich omhoog slingeren. Al onze sporen uitwissen. Zij zijn de garantie voor onze vergetelheid. Je voelt het al, ik ben dol op onkruid. Lekker onderhoudsvrij, je hoeft het geen water te geven en het groeit als kool. En je hoeft dus ook niet als de wiedeweerga onkruid te wieden. Ik heb allerlei soorten in onze tuin staan, met paarse bloemetjes, met gele bloemetjes, met uitblaasbloemetjes, met witte bloemetjes, met kelkjes, met pluisjes. Zelfs de rozenstruiken die ik ooit heb geplant zijn inmiddels ontwikkeld tot onkruid en omhelzen onze klimop, zoals een boa constrictor haar prooi. De wild geworden hazelaar heeft de luchtstrijd gewonnen om het opperste bladerdak. De wilde vijg heeft zeker de grondslag gewonnen, want die schijtvijgen liggen overal. Alleen als het onkruid de drempel nadert, trek ik het eruit. Ik ben natuurlijk niet gekke Henkie, er zijn grenzen. Ik ben niet zo bekend met de Partij van de Dieren, maar ik hoop wel dat die in hun verkiezingsprogramma opkomt voor het onkruid. Want de haat richting deze zelfstandige planten begint de spuigaten uit de lopen. Wij willen liever afhankelijke, tere bloemetjes en planten, want dan kunnen we die lekker domineren, pamperen en zogenaamd beschermen. Terwijl we ze zo de losers maken van de evolutie.Die zachtaardige plantjes leren zo niks. Lange termijn plant mishandeling is het. Dus ik zeg: leve plantjes die op verkeerde plekken groeien. Leve het onkruid. Ere de eerlijke winnaars.