Barby

Toen ik een klein meisje was, mocht ik van mijn moeder geen Barby poppen. Je zou denken dat deze afwijzing van Barby poppen een mooie anti-seksistische statement was, maar mijn moeder was eigenlijk een tradwife, dus dat zal niet het geval zijn geweest. De hele ontwikkeling van tradwifes in de States voelt voor mij ver weg. Misschien ook omdat ik op één of andere manier de denkfout blijf maken om te denken dat tradwifes eigenlijk fitgirls zijn die veel op de tredmill/loopband staan. Maar het zijn dus traditionele vrouwen die in naam van Trump en de big JC ervoor kiezen om het schort om te knopen en het ouderwetse jaren 50 gezinnetje te runnen. Moet je lekker zelf weten zou je denken, maar deze vrouwen voeren actief campagne tegen alles wat emancipatie, gelijke rechten voor mannen en vrouwen, feminisme en recht op abortus is. Ze zien er serieus allemaal uit als Barby, doodeng. En ze worden door Grote Aap mannen op een voetstuk gezet en tentoongesteld als hun Echte Vrouwen. Het voelt als een slechte film, dit kan toch niet waar zijn? Toen de kinderen klein waren werkte ik fulltime en zorgden B en ik echt samen voor de kinderen. B misschien zelfs wat meer dan ik. Voor haar verjaardag kreeg mijn dochter van mijn zusje heel pesterig naar mij als geëmancipeerde moeder, een wasmachinetje, met een roze rondje om te trommel. Mijn dochter, die opgroeide met twee broers, voelde zich eindelijk voor vol aangezien. Een mannenkado! Een stoere wasmachine. Voor haar hoorde dat in het rijtje bij de stoere mannen spullen, zoals de boormachine. Ze begreep alleen het roze randje niet; wasmachines zijn toch niet voor meisjes?! Ik dacht toen echt dat de strijd voor gelijke rechten al bijna gestreden was. Maar ik vrees dat hij juist grimmiger wordt. Ongelooflijk.