Beste mevrouw Van Daalen,
Vandaag is Nederland gegijzeld door sneeuw. Een oefening die Rutte likkebaardend op de voet volgt: de treinen rijden niet, de supermarkten zijn slecht bevoorraad. Bijna jammer dat de verwarming het wel doet. Omdat de media onafhankelijk zijn kopt de krant toch met Waarom valt het land stil bij sneeuw? Dat lijkt me evident. Dat is de bedoeling van sneeuw. Verstilling. Het is stil aan je ogen, stil aan je oren. Stil. Het voert haar taak perfect uit. Dat brengt me bij mijn belangrijke punt, mevrouw Van Daalen, de spelling van het woord sneeuw. Ik pleit voor een aanpassing naar sniw. Op deze manier heeft het mooie binnenrijm met stil, wit, licht én past het ook goed bij andere witte dingen, zoals witvis en kip. Want laten we wel wezen, sneeuw past totaal niet in het rijtje van leeuw, geeuw en eeuw. Het zijn grote woorden die passen bij het beest, de beweging en de tijdgrootte. Sneeuw, in al zijn verfijndheid en sprookjesachtigheid, verdient een klein, licht woord. Sniw dus.
Met vriendelijke groet, Jacha, moeder van Barney
PS het spijt me dat we u altijd voor dik hebben versleten, terwijl u met uw wulpse vormen juist zou moeten worden aangesproken als woest aantrekkelijk. Ik stel dan ook voor dat als u sniw opneemt in uw woordenboek dat wij u voortaan met mevrouw W.A. van Daalen aanspreken.