APK

Onze auto had een APK-keuring nodig. Ik vond het zelf nergens voor nodig, want hij rijdt prima. Maar goed, soms zit je net als iedereen onder de plak van regels. Normaal gesproken neem ik Barney overal mee naartoe, maar ik was niet lekker en we hadden onze jaarlijkse logee uit Peru over de vloer en die vindt Barney nog leuker dan ik, dus ik liet Barney even bij hem. Aangekomen bij de dealer werd ik overvallen door hoe extreem prikkelarm en saai deze omgeving is. Alles is uitgevoerd in grijstinten en grijsblauw. Geen kleur te bekennen. Iedereen praat op gedempte toon. Alle medewerkers zijn onberispelijk gekleed en zo vriendelijk dat het bijna kruiperig is. Ik keek om me heen op zoek naar iets leuks voor de column. Niets. Twee keer werden geruisloos waterflesjes bijgevuld in de ijskast, maar dat was het dan ook wel. De klanten zagen eruit als volkszangers, trophee wifes of consultants. Er kwam een echtpaar binnen waarvan de man duidelijk een fietser of hardloper was en zij een sorry-dat-ik-besta-vrouw die ongemakkelijk hard moest lachen toen ze een cappuccinobestelde. De man bestelde uiteraard thee. Bij hem kwam niks ongezonds naar binnen, alles in zijn leven was perfect uitgebalanceerd en uitgedacht. Behalve zijn vrouw dan, maar die deed zo hard haar best om onzichtbaar te zijn dat hij er waarschijnlijk niet echt erg in had dat ze door zijn bestaan heen scharrelde en hem wat ontzorgde. Oersaai. Ik denk een kernwaarde van dit automerk. Wat ik had ik een spijt dat ik Barney niet had meegenomen, dat ik niet mijn meest kleurrijke pak had aangetrokken en dat ik niet fit genoeg was om zelf wat leven in de brouwerij te brengen daar. Vijf kwartier wachten op die stomme keuring. Daarna deelde Geert mij op gedempte mede, dat de auto was afgekeurd. Scheef afgesleten banden en nog wat onzinnigheid. Aangezien de auto nog tot eind van de maand is goedgekeurd dacht ik gewoon te vertrekken en met dit probleem verder te dealen als ik wat beter na kon denken. Mooi niet, eenmaal afgekeurd is afgekeurd. Deze saaie, kleurloze mensen moesten dat uiteraard direct snitchen naar de overheid, want zo zijn de regels. Ze boden me een lift aan met één van hun chauffeurs naar huis. Of ik gek geworden ben, moet ik zeker ook nog met een saaie man in een auto zitten. Nee hoor, ik wandelde wel naar huis. Op weg naar wat reuring en frisse lucht. God, wat miste ik Barney.