Dhldans

Al jaren hebben we dezelfde DHL-bezorger. De man is van mijn leeftijd en de vrolijkste mens op aarde. Dus ik zwaai de deur altijd wijd open als hij eraan komt en begroet hem met een luidruchtig HALLOO, zodat de toch al vrolijke man nog vrolijker wordt. Ik denk zomaar dat ik ook zijn vrolijkste klant ben, want als hij met zijn bus ergens in de buurt rijdt, gaat hij uit het raam zwaaien naar me. Vrolijke mensen got to stick together. Toen ik hem laatst dus weer de treden van ons bordes zag oplopen, rende ik gelijk naar de deur. En nu komt een stuk dat je beter niet kunt lezen als je niet tegen spanning, dierenleed, of mensenleed kunt. Ik open de deur en Barney wurmt zich een weg naar buiten. Hij wil spelen, zegt de DHL-man nog. Dat klopte. Ze rende de straat op, naar het water. Ik erachteraan. De man ging me helpen om Barney te vangen, maar die vond het allemaal geweldig en ging steeds harder rondjes rennen. We hebben een heel cool buurmeisje dat toevallig langsliep en voor de gelegenheid haar koptelefoon afzette en ook probeerde te helpen. Nu had Barney drie mensen om mee te spelen. Ze maakte met haar pootjes tikkie markeringen op de witte broek van het meisje, terwijl ze constant van de stoep over de straat naar het water en weer terug rende. Deze hele dans duurde vrij lang. Zo lang zelfs, dat toen Barney even niet vóór zijn bus rende maar erachter, de DHL-man toch maar instapte en voorzichtig wegreed. Hij zwaaide niet. Ook het meisje riep ‘succes’ en vervolgde haar weg. Geen spoor van Barney. Net nadat ik wanhopig in de Amstel had getuurd of ze daar inmiddels in lag, stond ze kwispelend naast me. Ik wist niet zeker of ik nou Barney heel stom moest vinden, of mezelf. En het pakketje was voor de buren trouwens.