Ik was met Barney een rondje lopen. Het was al een beetje donker. Er kwam iemand in
de korte bocht om de hoek gezeild en zei “hallo hond” en mooi niks tegen mij. Terwijl ik
er toch zo goed uit zie vandaag. Misschien was het te donker.
Eerst gingen we naar de visboer, voor kakelverse zalm. Trouwens mensen die vissen en
vis verkopen zijn geen boeren en zalm komt niet van een kip. Daarna toog ik naar René
de groenteboer. Het heeft jaren geduurd voordat René kon lachen om de onzinnige
dingen die ik vaak uitkraam, maar inmiddels zijn we buurtvrienden en praten we soms
zelfs over plaatjes. Hij blijkt zijn favoriete platen ook altijd op CD te kopen. Ik neem aan
dat er voor deze vreemde afwijking een naam bestaat, maar ik ken die niet. Hij pakte
zoals altijd zeer hoffelijk mijn tas in. Waarschuwend zei ik dat er zalm in de tas zat. Die
is toch al dood, grapte hij. En die groente dan, vroeg ik. Is die ook dood? Het werd ijzig
en te lang stil. Ik denk het toch niet, antwoordde hij vertwijfeld met een flauwe en wat
trieste glimlach. Daarna kreeg Barney een koekje, dat fleurde de boel weer wat op.