Hert

Barney is nu een half jaar en begint wat hormonen te krijgen. Ze denkt ineens dat ze heel groot en sterk en vooral gaaf is. Het zal wel komen door haar jongensnaam. Ze is namelijk ook, net als mijn mannen kinderen, zeer atletisch. Dus wat doet ze? Ze rent in een park eerst zogenaamd schattig mee met een hardloper en gaat er vervolgens als een prooi mee spelen.

Haar eerst slachtoffer was zo’n strak hardloop meisje, met van die lange hogedruk sokken, veel bloot been en dan een vlinderbroekje. Zo’n broekje is precies zo hoog als Barney al rennend kan springen en dat vlinderstukje is precies handig om in te happen en naar beneden te trekken. Ik was even geshockeerd dat mijn lieve schattige Barney een meisje aanviel. Om mee te spelen. Sorry, riep ik. Ik wilde er nog aan toevoegen, het is een meisje, misschien voelde het hardloopmeisje zich dan minder onveilig in het park. Maar ik slikte het in, dat zou haar schrik belachelijk maken en girls gotta stick together.

Haar tweede slachtoffer was een doorgewinterde mannelijke hardloper, die denk ik met de trein naar zijn werk gaat en alles binnen de lijntjes kleurt. Hij reageerde vriendelijk en speelde zelfs mee met Barney. Toen ik haar riep, kwam ze keurig aanlopen, dus ik dacht even opgelucht adem te kunnen halen. Maar toen draaide ze om en sprintte opnieuw achter de man aan, wild springend om weer met hem te spelen. Het hielp niets dat ik schreeuwde ‘Barney, houd daarmee op zeg.’ Iets later kwam ze superblij aanrennen. ‘Mam, kijk eens wat ik kan,’ hijgde ze. ‘Ik kan mensen opjagen.’ ‘Barney, dat vinden mensen niet fijn. Die jagen liever zichzelf op.’

Dit was een paar dagen geleden. Inmiddels ligt Barney hier op een hert te kauwen.